Mariusz Franków przez ostatni sezon reprezentował barwy Lotosu Gdańsk. W tym sezonie również postanowił podpisać kontrakt z Gdańskiem. W trakcie rozgrywek został wypożyczony do Lublina, miejscowego TŻ. Zapraszamy kibiców speedwaya do czytania wywiadu z popularnym „Mario”. Czy podpisując kontrakt z Gdańskiem na sezon 2007, nie miałeś obaw, że możesz “sobie nie pojeździć” w meczach ligowych?
- Obaw na pewno nie miałem, bowiem jeździłem tam rok wcześniej. Byłem jednym z zawodników, który pomógł awansować Lotosowi Gdańsk do pierwszej ligi. Podpisując kontrakt w Gdańsku, zdawałem sobie z tego sprawę, że będzie dużo większa rywalizacja. Na początku nie było żadnej rywalizacji, tylko wybieranie zawodników na „chybił-trafił”, tak mówił trener £oś. Później wygrywałem z innymi chłopakami na treningach starty. Przed meczem z Grudziądzem spytałem Roberta Sawinę, czy jadę, czy też nie. Był to akurat moment, gdzie i beze mnie daliby radę wygrać. Myślałem, że dostanę szansę występu właśnie w tym meczu. Jednak zarówno Robert Sawina jak i £oś, powiedzieli mi, że niczym ich nie zachwyciłem.

Zostałeś wypożyczony z Gdańska do Lublina. Skąd u ciebie nagłe zainteresowanie lubelskim klubem?
- Po prostu, bardzo dużo w tym zasługi mojego sponsora Zakładów Mięsnych Końskowola.

Kto jest twoim głównym “rywalem” o miejsce w składzie na mecz ligowy w TŻ Lublin?
- Nie wiem (śmiech). To już nie ode mnie zależy. Wiem, że w ciemno postawił na mnie trener i prezes, nie widząc jak jeździłem ani jak trenowałem. Wstawili mnie do składu w Gnieźnie i wygrali mecz. Dziś jechał Sebek i teraz nie wiem z kim rywalizuję o miejsce w składzie.

Jak wygląda twój team? Czy po zmianie klubu jest również zmiana w składzie teamu?
- Nie. Nic się nie zmieniło. Jest tak samo jak było, gdy jeździłem 2 lata w barwach Lublina.

Po tych słowach „w Lublinie czuje się jak na wyjeździe, czy Lublin to dział zamknięty” nie obawiasz się reakcji lubelskich kibiców podczas prezentacji zespołu w najbliższym meczu?
- Tak to musiało być. Kurde no, musze gdzieś jeździć. Tak, powiedziałem te słowa, że Lublin to dział zamknięty, jednak znów jest sprawą otwartą i jak to się mówi „nigdy nie mów nigdy”. Co do reakcji kibiców, to nie mam pojęcia. Mam nadzieję, że są zadowoleni z mojego powrotu, bowiem ze mną w składzie Lublin wygrał pierwszy mecz na wyjeździe, więc raczej powinni się cieszyć.

W ubiegłym sezonie twoim trenerem był Grzegorz Dzikowski. Teraz jest nim stary-znajomy Janusz Stachyra, z którym pracowałeś przez 2 lata. Jak porównasz obu trenerów?
- Są to bardzo dobrzy trenerzy. Widać, że mają bardzo duże pojęcie o tym, co robią. Ważne jest, że można z nimi normalnie rozmawiać w każdym momencie, zarówno na treningu jak i w trakcie meczu.

Do Lublina powrócił Dariusz ¦ledź, z którym miałeś okazję jeździć w parze przez 2 lata w barwach TŻ. Czyżby historia miała się powtórzyć?
- Wygląda na to, że tak (śmiech).

Mam rozumieć, że chciałbyś z Darkiem jeździć w parze?
- Z Darkiem zawsze dobrze współpracowało się na torze. Nie mam żadnych przeciwwskazań co do jazdy z Darkiem.

Czy działacze lubelskiego klubu, postawili przed tobą jakiś konkretny cel?
- Myślę, że nie. Muszę po prostu dobrze jechać. Nie wiem jakie są zamiary lubelskich działaczy, co do mojej osoby. Ważne jest, aby teraz się utrzymać w pierwszej lidze. O to teraz walczymy w Lublinie.

Jeśli druga część sezonu w twoim wykonaniu wypadnie pomyślnie, to bierzesz pod uwagę pozostanie w Lublinie na następny sezon?
- Zobaczymy jak to dalej będzie. Ciężko stwierdzić. Największą przeszkodą moim zdaniem to jest przede wszystkim odległość 550km w jedną stronę. Jeździć po Polsce taką odległość, to jest po prostu tragedia. To jest największa przeszkoda, a nie klub. W końcu tu jeździłem przez 2 lata.

Jak zachęciłbyś lubelskich kibiców do przychodzenia na mecze ligowe w rundzie rewanżowej?
- Dużo fajniej jeździ się, gdy jest dużo kibiców. Wtedy wiadomo, kibicują i jest dla kogo jechać. Jazda podczas pustych trybun, wtedy jeździ się całkiem inaczej. Nie ma żadnej fajnej atmosfery.

Czego mam ci życzyć w drugiej części sezonu 2007?
- Udanych startów.

Tego Ci życzę i dzięki za rozmowę.
- Dzięki.