Jan Krzystyniak w sezonie 2006 był trenerem Włókniarza Częstochowa. Wraz z częstochowskim klubem zdobył tytuł wicemistrza Polski, ulegając jedynie Atlasowi Wrocław. W sezonie 2007 były trener CKM-u Włókniarz Częstochowa postanowił przenieść się do Gniezna, gdzie został szkoleniowcem miejscowego Startu. Zapraszamy do wywiadu.Jak ocenia Pan żużel czasów współczesnych, w porównaniu do lat, kiedy Pan startował?
- Żużel jest taki sam, tylu samo zawodników, tak samo jeżdżą. Wydaje mi się jednak, że są to inni ludzie teraz. Inaczej teraz to wszystko kalkulują. Żużel od jakiegoś czasu dla bardzo wielu zawodników to jeden wielki biznes, interes. Oni nie traktują tego jako sport, a jako formę zarobienia pieniędzy. Kiedyś to była rywalizacja i był to sport. Stawaliśmy we czterech pod taśmą, jeśli ktoś przyjechał jako czwarty, to nikt do nikogo nie miał wtedy pretensji. Dzisiaj każdy zawodnik to oddzielna firma, że tak powiem, nie wiem czy „jeden drugiemu źle nie życzy” (śmiech).

Za czasów pańskich startów mistrz świata został wyłoniony w trakcie jednodniowego finału. Mógłby Pan coś więcej na ten temat powiedzieć, jak ten finał wyglądał, w jakiej formie był rozgrywany?
- Za moich czasów mistrz świata był wyłaniany można powiedzieć, że w „formie przypadku”. Wiele razy zdarzało się, że dany zawodnik przypadkowo został mistrzem świata np. deszcz, inne warunki torowe. Podam przykład: 1992 rok, finał Indywidualnych Mistrzostw ¦wiata we Wrocławiu, w opadach deszczu węgierski zawodnik wygrał finał IM¦, a później w ogóle nie istniał, ani nie błyszczał. W tym dniu po prostu, przypadek sprawił, że idealnie trafił ze sprzętem co do warunków torowych i tak zostało się Mistrzem ¦wiata.

Wracając co teraźniejszości…Jeszcze w ubiegłym sezonie był Pan trenerem Włókniarza Częstochowa. Co zatem skłoniło Pana do zmiany otoczenia z Częstochowy na Gniezno?
Są w życiu różne sytuacje niezależne od człowieka. W tym roku muszę być częściej w domu, prawie codziennie. Do Częstochowy miałem 250km w jedną stronę. Byłoby to praktycznie niemożliwe fizycznie, aby codziennie pokonywać 500km. Do Gniezna mam natomiast 100km i mogę dojeżdżać codziennie. To w głównej mierze zadecydowało o zmianie otoczenia.

Czy nie kusi Pana, aby wsiąść na motor i trochę pośmigać na torze?
Kusi i to bardzo. To normalne zjawisko, ale trzeba myśleć rozsądnie. Wiadomo przecież, że kości już nie te same niż przed 20-30 laty. Kusi mnie i to bardzo, ale jednak mówię nie. Na pewno więcej już tego nie uczynię.

Może jednak skusi się Pan spróbować swych sił w którymś z amatorskich klubów?
O, nie, nie, nie! Miałem już taką propozycję. Na pewno już więcej nie siądę na motocykl.

Kadra Startu Gniezno liczy 13 zawodników. Czym kieruje się Pan przy wyborze składu na mecz ligowy?
Wybieram zawsze najlepszych.

Czy po pierwszych meczach ligowych, jest Pan zadowolony z postawy swojej nowej drużyny?
- Zdecydowanie nie. Mimo, iż jeszcze tak wielu meczy jeszcze nie objechaliśmy. Wyjazd w Ostrowie, wiadomo porażka, remis z Grudziądzem na pewno skomplikował trochę sytuację. Jest to dopiero początek sezonu. Kontuzji doznał nasz krajowy lider Adrian Gomólski i ma pauzę jeszcze przez 5-6 tygodni. To nas osłabia naprawdę mocno.

Głównymi rywalami Startu Gniezno do czołowej czwórki I ligi to…
- Ostrów, Gdańsk i Gorzów.

Czego życzyć pańskiej drużynie w tym sezonie?
- Po pierwsze jazdy bez kontuzji. Zdrowie jest zawsze najważniejsze. Wiele o wyniku decydują przypadki tego typu jak upadki, defekty motocykli. Tak więc jak najmniej kontuzji, defektów. Przede wszystkim jak najwięcej zwycięstw, również na wyjeździe.

Tego więc życzę i bardzo dziękuję za rozmowę.
- Dziękuje.