To był piękny turniej, który przywołał na myśl wiele wspomnień. Leigh Adams, trzecia co do wielkości legenda Unii Leszno, po Alfredzie Smoczyku i Romanie Jankowski, odchodzi. Wielki Australijczyk już nigdy nie przywdzieje plastronu z Bykiem na piersi. Leigh Adams Final Lap padł łupem Adriana Miedzińskiego, który w wyścigu finałowym wyprzedził żegnającego się z leszczyńską publicznością Kangura, Grega Hancocka i Jason Crumpa.

Piętnaście lat. Ileż to dni i wspomnień, ileż to meczów, wyścigów, oklasków i decybeli radosnego wykrzykiwania nazwiska jednego z najwspanialszych żużlowców, jakich widział ten sport. Leigh Adams to nie tylko nazwisko, to bagaż wspomnień. Leigh Adams to zawodnik na jeździe, którego wychowało się całe pokolenie kibiców żużla w Lesznie. Sam jestem tego najlepszym przykładem. Gdy zaczynałem chodzić na żużel, Leigh Adams stawał się liderem zespołu, przejmując tę schedę po Romanie Jankowskim. Sam wielokrotnie nie szczędziłem gardła by w jakiś, kompletnie idiotyczny, lecz na swój sposób budujący sposób, dodać otuchy sympatycznemu Australijczykowi, aby w następny biegu pojechał równie dobrze, albo i lepiej.

Good Bye, Leigh. Do tego zwrotu szykowałem się od dawna, zapewne jak tysiące leszczynian, ale tak naprawdę nigdy nie chciałem być gotowy, aby go wypowiedzieć. Tak, jak nigdy nie chciałem, aby popularny Lejek, opuścił Unię. Historia odejścia Adamsa z Leszna przypomina trochę fabułę znakomitego filmu Wolfganga Beckera, Good Bye, Lenin. Matka głównego bohatera, mieszkanka NRD, na skutek urazu głowy zapada w śpiączkę i budzi się już po zjednoczeniu Niemiec. Problem w tym, że nagła wiadomość o tym, że doszło do tak wielkiej, historycznej chwili mogłaby ją zabić. Tak sam zapewne sezon 2011 spędzi każdy sympatyk biało-niebieskich. Mnożyć będą się stwierdzenia, że przecież to niemożliwe, że już nigdy pod taśmą maszyny startowej nie ustawi się charakterystyczna sylwetka, nieprzejednanego i niezwyciężonego Księcia leszczyńskiego toru. Nikt nie będzie dopuszczał do siebie tej wiadomości. Gdy już to zrobi, zostanie zbombardowany przez tysiące wspomnień, które wyduszą z niego chwilę zadumy i kilka gramów smutku.

Impreza miała standardowy przebieg. Dwadzieścia biegów i finał, którego zwycięzca stawał na najwyższym stopniu podium. W części zasadniczej turnieju najlepiej prezentowała się dwójka żużlowców. Leigh Scott i Adrian Miedziński. Torunianin jeździł z werwą, jakiej brakowało mu przynajmniej w kilku meczach Speedway Ekstraligi. Na stadionie im. Alfreda Smoczyka czuł się, jak ryba w wodze. Zupełnie inaczej niż podczas pogromu Unibaksu z pierwszej fazy rundy zasadniczej ligi. Adams walczył, mijał rywali na dystansie, sławnym już w Lesznie ciasnym wejściem w drugi wiraż pierwszego okrążenia i po szerokiej na wyjściu z czwartego łuku. Po początkowych problemach ocknął się brązowy medalista IMŚ Jason Crump, który zwyciężył w swoich trzech ostatnich wyścigach. Znakomicie poczynał sobie również Rafał Dobrucki, który jednak upadł na prowadzeniu w swoim ostatnim starcie i z dorobkiem dziewięciu oczek zakończył zawody na siódmej pozycji. Kibiców Falubazu mogę uspokoić, że Rafiemu nic się nie stało i dzisiejszą noc na pewno spędzi w domu, nie w szpitalu.

Dodatkowymi atrakcjami zawodów były pokazowe wyścigi z udziałem Romana Jankowskiego i Józefa Jarmuły. Licznie zgromadzonej publiczności trzykrotnie zaprezentował się również Declyn Adams, syn wieloletniego lidera Byków. Turniej pożegnalny zgromadził wiele znakomitości świata sportu. Na trybunach i w parkingu dostrzec można było Tony Rickardssona, Barry Briggsa, jego syna Tony'ego, mistrzynię świata w rzucie młotem Anitę Włodarczyk, czy promotora Coventry Bees, Aluna Rossitera, który wiele lat współpracował z Adamsem w barwach Swindon Robins. 

W trakcie dzisiejszego turnieju nikt tak naprawdę nie zwracał uwagi na punkty, klasyfikację. Każdy chłonął najłapczywiej, jak się dało każdą nanosekundę jazdy w ostatnich sześciu wyścigach Leigh w karierze. Adams to nie człowiek, to wydarzenie, to instytucja. Jego turniej pożegnalny zgromadził na trybunach taką samą ilość widzów, co finał IMP w 2008 roku, co turniej Grand Prix z ubiegłego roku i co niektóre mecze ligowe w Lesznie. To najlepiej świadczy o tym, kim był, jest i będzie dla Unii, Unistów i leszczynian Leigh Adams.

Klasyfikacja końcowa:
1. A. Miedziński (2,3,2,3,2) 12 + 1. w finale 
2. L. Adams (3,1,3,3,2) 12 + 2. w finale
3. G. Hancock (3,0,2,2,3) 10 + 3. w finale 
4. J. Crump (0,1,3,3,3) 10 + 4. w finale
5. D. Baliński (2,2,1,2,3) 10
6. Ch. Holder (3,1,3,0,2) 9
7. R. Dobrucki (3,2,2,2,U) 9
8. M. Janowski (1,0,0,3,3) 7
9. J. Kołodziej (D,3,3,1) 7
10. J. Hampel (2,3,1,0,1) 7
11. P. Pawlicki (D,3,1,1,1) 6
12. J. Pavlic (1,0,2,0,2) 5
13. G. Zengota (2,2,0,0,0) 4
14. S. Stead (1,1,0,2,0) 4
15. D. Ward (1,2,1,T,0) 4
16. T. Batchelor (0,0,0,1,1) 2
17. S. Musielak (1) 1
18. P. Pawlicki Jr (1) 1

Bieg po biegu:
1. L. Adams, A. Miedziński, J. Pavlic, J. Crump
2. G. Hancock, J. Hampel, D. Ward, J. Kołodziej (D)
3. Ch. Holder, D. Baliński, M. Janowski, P. Pawlicki (D)
4. R. Dobrucki, G. Zengota, S. Stead, T. Batchelor
5. J. Hampel, D. Baliński, L. Adams, T. Batchelor
6. P. Pawlicki, D. Ward, S. Stead, J. Pavlic
7. J. Kołodziej, G. Zengota, J. Crump, M. Janowski
8. A. Miedziński, R. Dobrucki, Ch. Holder, G. Hancock
9. L. Adams, R. Dobrucki, D. Ward, M. Janowski
10. Ch. Holder, J. Pavlic, J. Hampel, G. Zengota
11. J. Crump, G. Hancock, D. Baliński, S. Stead
12. J. Kołodziej, A. Miedziński, P. Pawlicki, T. Batchelor
13. L. Adams, S. Stead, J. Kołodziej, Ch. Holder
14. M. Janowski, G. Hancock, T. Batchelor, J. Pavlic
15. J. Crump, R. Dobrucki, P. Pawlicki, J. Hampel
16. S. Musielak, A. Miedziński, D. Baliński, G. Zengota
17. G. Hancock, L. Adams, P. Pawlicki, G. Zengota
18. D. Baliński, J. Pavlic, P. Pawlicki Jr, R. Dobrucki (U)
19. J. Crump, Ch. Holder, T. Batchelor, D. Ward
20. M. Janowski, A. Miedziński, J. Hampel, S. Stead
Finał. A. Miedziński, L. Adams, G. Hancock, J. Crump