Już tylko godziny dzielą nas od tego, na co niektórzy czekają calusieńki roczek. Jedni nerwowo wydzierają kartki z kalendarzy, inni natomiast spokojnie liczą i liczą, aż się doliczą. Milowymi krokami zbliżają się bowiem ¦więta Bożego Narodzenia. Te chyba najbardziej ulubione przez wszystkich Kowalskich oraz Nowaków i zapewne nie ulubione przez pewne ryby. Te najbardziej familijne i te zdecydowanie najbardziej magiczne i tajemnicze. A także te gdzie chyba raz w roku ludzie tak czujnie podziwiają nasz niebostan i nie dlatego, że dwóch takich chce ponownie podwędzić nam księżyc. Gdyż ci już znaleźli swoje miejsce, śmiem twierdzić, że bardziej opłacalne i na ziemi. Ale w poszukiwaniu pierwszej gwiazdki. Ta bowiem oznacza, że pewien starszy pan, co ubiór ma taki sam jak dwunastu kompanów wiecznie śpiącej królewny. Spełni ich marzenia, które w listach mu zaprezentowali. Swoją droga, ciekawe czy ludzie speedway –a, listy te już napisali. Jeśli nie to trzeba im pomóc je napisać, bo to przecie czas najwyższy.

Jak to reguła nakazuje, zaczniemy od mistrzów Unii z Tarnowa. Pisać będziemy o darczyńcę z pod choinki. Co dziurę po tych co w benzynie rządzili, rządzą i pewnie jeszcze porządzą, zapcha. Pewnemu wielkiemu Szwedowi, co aż wstyd się przyznać, więcej razy wdrapał się na najwyższe podium światowego chamiponatu, niż ja na najwyższą wieżę w mym mieście. Takiego sprzętu, takich mechaników i takiego klimatu – co by mu pozwoliły Ivana, nie wiem czy groźnego, prześcignąć. Naszym w gronie wielkiej szesnastki, o tajemniczy eliksir co by zapewnił; jednemu dogadać się wreszcie ze sprzętem i udowodnić, że to jeszcze nie koniec jego ery. Drugiemu dał niebagatelne moce, dzięki któremu powalczyłby w cyklu, dłużej niż jeden sezon a trzeciego po prostu oszczędził przed kontuzjami, bo o resztę jestem spokojny, sam sobie poradzi. Sławkowi „Drabolowi” Drabikowi, naskrobiemy o silniki pod drzewkiem, bez liku. Tylko nie te co w ostatnim sezonie, bo te to tylko z zewnątrz wyglądały jak serca motocykla żużlowego. Ale te co go zawiozą, jak najszybciej, gdzie tylko zechce i nie zatrzymają się w połowie drogi. Andrzejowi, co to najstarszy z grona czynnie uprawiających czarny sport. Aby wraz z nadejściem pierwszej gwiazdki znalazł coś, co by pozwoli mu startować jeszcze przynajmniej kilka sezonów. Bo żużel bez pana Andrzeja będzie jak piwo bezalkoholowe. Czyli niby jest, ale jakoś tak inaczej smakuje !! Marcinowi Piekarskiemu napiszemy o eliksir co by mu pracowitości, której już mu nie brakuje, jeszcze więcej dodał. Bo bez tego, pomimo wielkiego talentu nic się nie da osiągnąć. No bo ilu widziałem utalentowanych, co pracowici na treningu byli, ale w rozdawaniu autografów, a nie dłubaniu przy sprzęcie, czy też podczas jazdy na owalu. Poprosimy także o wielką rózgę dla Andrzeja Ruski. Co to czarne tory na zielone murawy zamienił. Aby pogonił kogo trza, tym to narzędziem i poprowadził naszą kopaną, która w ostatnich latach, aż za bardzo się cofnęła, przynajmniej kilka kroków do przodu. Bo to kibicom, tym prawdziwym się należy. Marcie, co we foliach polskich działa, o film na temat realiów panujących w polskiej ekstralidze żużelkowej. Aby wiedziała, że to nie pierwsza liga ale główny front walki i że tu realia są inne i nie była zaskoczona, gdy nie zezwolą szefowie na wojowanie bo światełek u góry i dmuchanych, bezpiecznych poduszek na dole zabraknie. Napomkniemy brodatemu także o kluczach do granic, które prowadzą na Węgry czy też £otwę. Tam bowiem musza spędzać wiele godzin kluby drugoligowe. A dzięki tym kluczą, będą one mogły przejechać bez problemu i powrócić bez większego kłopotu. A także prosić chcemy o skrzata. Niczym przysłowiowy Filip z konopi, mógłby wyskoczyć po choinką Jerzego Kaczmarka i krzyknąć „Kończ Waść !! Wstydu oszczędź”.