W obecnym sezonie zostanie rozegrany już 43. finał Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostw Polski. Impreza, mimo, że juniorska, skupia na sobie oczy wszystkich fanów tej dyscypliny. Niejednokrotnie zawody bywały bardzo emocjonujące a o końcowym sukcesie rozstrzygały biegi dodatkowe. To głównie cechy młodych żużlowców, jak nieustępliwość i brak kalkulacji powodowały, że turnieje te jeszcze długo po zakończeniu, były na ustach kibiców czarnego sportu.

Co tak przyciąga w juniorskim czempionacie? Prawdopodobnie fakt, że wśród tych młodych żużlowców, wkrótce wyrośnie zawodnik, który prowadził będzie reprezentację biało-czerwonych do sukcesów na arenach międzynarodowych. Wielu mistrzów w późniejszym okresie bywało czołowymi zawodnikami polskiej ligi a ich rekordy przez lata bywały, lub nadal są, nie do pobicia. Cykl MIMP ma swoje legendy, swych bohaterów, niespodzianki a także rekordzistów, jak chociażby Piotr Świst i Tomasz Gollob, którzy na najwyższym stopniu podium stawali aż trzykrotnie. 

Legendami turniejów są ojcowie i synowie, którzy wygrywali tę imprezę na przestrzeni lat a czasem i całych dekad, jak rodzina Dobruckich, której dwa złote medale Zdzisława uwieńczył zwycięstwem w 1995 roku w Rzeszowie Rafał. Sukces swego ojca Mariusz skopiował również Rafał Okoniewski, który zwyciężył dwukrotnie, stając się pod tym względem lepszym od swojego ojca. Do annałów speedway’a w naszym kraju przeszedł także wyczyn braci Jąderów, którzy jako jedyni bracia w historii wygrywali ten turniej. Zbigniew triumfował w 1967 roku w Bydgoszczy a Bernard pięć lat później w Lesznie.

Cykl Młodzieżowych Indywidualnych Mistrzostw Polski miał także swoich bohaterów, którzy złoto wśród juniorów okraszali zwycięstwem w najstarszym w Polsce turnieju rangi mistrzowskiej, czyli IMP. Zdzisław Dobrucki, Bernard Jąder, Maciej Jaworek, Wojciech Załuski, Tomasz Gollob, Grzegorz Walasek i Janusz Kołodziej, to złota siódemka, która triumfowała w obu kategoriach wiekowych. W historii sportu żużlowego w Polsce nie zdarzyło się jeszcze, aby wyczyn ojca „ze złotej siódemki” skopiował syn, lecz sport uwielbia rzeczy niebywałe i nieosiągalne, toteż tak wiele rekordów przychodzi śledzić kibicom czarnego sportu w kolejnych latach walki „gladiatorów” na żużlowych owalach.

Każdy finał to osobny rozdział, w liczącej już prawie sto lat historii sportu żużlowego w Polsce. Najpierw nazywanego Czarnym Sportem, uprawianego na torze warszawskich cyklistów w 1903 roku a później już jako żużel, który znamy z obecnych czasów, na torze w Mysłowicach z początku lat 30.

Wiele finałów mistrzostw obrastało w legendę, jak ten pierwszy z Bydgoszczy z 1967 roku, kiedy to w swym ostatnim starcie w półfinale Zbigniew Jąder jadąc na prowadzeniu, zahaczył o ogrodzenie toru ówczesnej Stali i z poranioną ręką wystartował w bydgoskim finale. Historia tak się ułożyła, że o złoty medal Jąder musiał walczyć w biegu dodatkowym ze swym klubowym kolegą z Unii Leszno Zdzisławem Dobruckim, któremu dzień wcześniej zdjęto gips z… ręki, po kontuzji, jakiej nabawił się kilka tygodni wcześniej. Jak po latach wspominał popularny Zibi, nikomu o urazie nie powiedział, gdyż koniecznie chciał wywalczyć mistrzostwo.

W 1972 roku, gdy triumfował brat byłego szkoleniowca Unii Leszno, Zbigniewa Jądera Bernard, o sukces przyszło mu walczyć z Jerzym Szczakielem. Obaj panowie spotkali się w biegu piętnastym z kompletem dziewięciu punktów. Wszystko na niebie i ziemi wskazywało na to, że zawodnik, który zwycięsko wyjdzie z tego pojedynku, zabierze do domu złoty medal. Górą z konfrontacji dwóch żużlowców wyszedł leszczynianin, który w końcowym rozrachunku zwyciężył z kompletem punktów przed Szczakielem z czternastoma „oczkami”. Aż trudno uwierzyć, ale za niespełna rok, wicemistrz Polski juniorów stanie do biegu dodatkowego z Ivanem Maugerem o tytuł najlepszego jeźdźca globu i wygra go!

Dwa sezony później finał rozegrano w Tarnowie, w bodaj najbardziej zaciętych zawodach w historii walki o koronę mistrza wśród młodzieżowców. Praktycznie wszystkie wyścigi kończyły się zwycięstwami „na centymetry”. Żaden z uczestniczących w mistrzostwach zawodnik nie wygrał wszystkich biegów. Aby stanąć na podium nie wystarczyło 12 punktów. Te pasjonujące zawody wygrał znakomity „startowiec”, jedyny, który pod taśmą mógł rywalizować z Mariuszem Okoniewski, Jerzy Rembas. Po „jaskółczych zmaganiach” Rembas życzył sobie, aby ten tytuł był prognostykiem na przyszłość i zwiastował jego przyszłe sukcesy już w kategorii seniorów. I nie mylił się. To on właśnie został okrzyknięty tym, który „Odczarował Wembley”, kiedy w 1978 roku zgromadził na tym legendarnym stadionie, podczas finału IMŚ, aż jedenaście punktów i stanął do biegu dodatkowego o brąz. Medalu wprawdzie nie zdobył, ale udowodnił, że w stolicy Anglii też można wygrywać. 

Dziewiąty finał rozegrano w Zielonej Górze. Do grona faworytów po cichu zaliczano Bolesława Procha, który był tak naprawdę jedynym uczestnikiem zawodów z ramienia gospodarzy. Jego dwaj koledzy z drużyny Falubazu: Stefan Żeromski i Aleksander Janas byli rezerwowymi i ich start w zawodach był tylko statystyczny, gdyż żadnego innego miejsca oprócz czternastego i niższych (w ówczesnych czasach turniej indywidualny gromadził trzynastu zawodników i rezerwowych) zająć nie mogli.

Medali zdobyć nie mogli, ale mogli je odbierać. To głównie za sprawą Janasa, do końca swych dni przeklinał będzie ten finał Zbigniew Studziński, który w piątej serii startów miał na koncie komplet zwycięstw i spotkał się w dziewiętnastej gonitwie dnia właśnie z Aleksandrem Janasem, Tadeuszem Berejem i Bolesławem Prochem. Były trener ZKŻ-tu, mimo iż na koncie miał zaledwie jedno „oczko”, zawzięcie walczył ze Studziński o trzecią lokatę i ją wygrał, spychając reprezentanta Motoru Lublin z pierwszej, na trzecią pozycję w klasyfikacji generalnej. Podłamany tym faktem Studziński przegrał również bieg dodatkowy o brąz i do domu wrócił bez żadnego z krążków.

Turnieje finałowe wygrywali wielcy zawodnicy, jak i ci, którzy w późniejszym okresie nie znaczyli wiele nawet w naszym rodzimym żużlu. Zdzisław Dobrucki po zwycięstwie w finale MIMP dołożył jeszcze dziesiątki innych medali z turniejów rozgrywanych w całym kraju. Okrasił to wszystko złotem z seniorskiego czempionatu, przez wiele lat liderował Unii Leszno. Bolesław Proch u progu kariery był na jej poważnym zakręcie, kiedy wszystko zaczęło iść po myśli wychowanka Falubazu, zaczął on wygrywać, co tylko popadło i na stałe wpisał się w historię klubu z Zielonej Góry i Bydgoszczy. Znakomite kariery „porobili” również tacy zawodnicy, jak: Jerzy Rembas, Mariusz Okoniewski, Maciej Jaworek, Mirosław Berliński, Ryszard Dołomisiewicz, Zbigniew Błażejczak czy Piotr Pawlicki. Niektórzy z triumfatorów tychże zawodów już za młodu byli liderami reprezentacji Polski, jak choćby Piotr Świst czy Tomasz Gollob.

Historia zna również zawodników, których sukces uznać jako sensację i wydarzenie bez precedensu. Tak było choćby z Wiesławem Patynkiem, który do szkółki Mieczysława Połukarda trafił w 1974 roku, wiosną 76. zadebiutował w lidze, by w sierpniu triumfować w MIMP. W 2002 roku zawody wygrał nie mieszczący się w składzie wrocławskiego Atlasa Artur Bogińczuk, którego kariera potrwała jeszcze tylko kilkanaście miesięcy by zakończyć się na dobre. Trudno uwierzyć, ale dwaj najbardziej żywotni i najlepsi żużlowcy w historii sportu żużlowego w Polsce, Roman Jankowski i Andrzej Huszcza, nigdy nie triumfowali w tych rozgrywkach. Popularny „Jankes” wziął udział w czterech finałach w latach (1976-79) zdobywając przy tym dwa brązowe medale. „Tomek” z kolei uświetnił swą osobą dokładnie te same cztery finały i zdobył w nich również dwa medale, srebrny w 1978 roku i brązowy rok wcześniej. Jeszcze „gorzej” spisał się Zenon Plech, którego dwie finałowe batalie kończyły się na miejscach: czwartym w Zielonej Górze w 1970 roku i piątym w Toruniu w następnym sezonie.

Tegoroczny finał będzie obfitował w zapewne w wiele mijanek i niespodziewanych akcji na torze. Do walki staną bardzo utalentowani zawodnicy, namaszczani przez wielu, również i dziennikarzy, na następców Tomasza Golloba. Przed wielką szansą stanie Przemysław Pawlicki, aby tak jak swój ojciec w 1983 roku poczuć ciężar złota na swej szyi. Przeszkodzić będzie mu w tym chciał, będący w znakomitej formie i broniący tytuły, wydaje się jedyny, zdolny pobić wyczyn Piotra Śwista i Tomasza Gollob, i zdobyć cztery złote medale MIMP, Maciej Janowski. Także, zdaniem wielu, najlepszy polski junior Grzegorz Zengota, dla którego jest to „ostatni gwizdek”, aby wywalczyć upragnione złoto w kategorii juniorów, gdyż już za rok zielonogórzanin startować będzie mógł w rozgrywkach seniorskich.