28 marca, na torze w Lesznie odbędzie się Memoriał Alfreda Smoczyka. To już 60. w historii turniej ku czci pamięci Wielkiego Freda. Patronat nad zawodami objał portal eSpeedway.pl. Dzisiaj chcielibyśmy Państwu przybliżyć historię tegoż turnieju.

MEMORIAL REWANŻEM ZA IMP

W kilku edycjach Memoriały Alfreda Smoczyka był integralną częścią - jedną z eliminacji - indywidualnych mistrzostw Polski. Memorał, jako jeden z kilku turniejów, zaliczanych do końcowej klasyfikacji IMP, obsadzany był przez Polski Związek Motorowy najlepszymi żużlowcami w naszym kraju. Gdy odstąpiono od tej zasady, a memoriałowe turnieje stały się oddzielną, ważną, ale nie objętą centralnym kalendarzem żużlowym, imprezą, coraz częściej mówiono o niej, jako o rewanżu za finał indywidualnych mistrzostw Polski.

Rozgrywany późną jesienią Memoriał Alfreda Smoczka przez wiele lat odbywał się zwykle w kilka tygodni po finałowym turnieju IMP. Ambicją mistrzów Polski stało się udowodnienie swej wyższości także w silnie obsadzonym Memoriale. Zaś ci, którym się w mistrzostwach nie powiodło, szukali w memoriałowych zmaganiach okazji do rewanżu, do pokazania, że porażka w mistrzowskim finale była dziełem przypadku.

Już podczas drugiej edycji Memoriału, w 1952 roku, drugą lokatę wywalczył wicemistrz Polski z tego sezonu, Tadeusz Fijałkowski. Rok później srebrny medalista IMP Bolesław Bonin stanął na najwyższym stopniu trzeciego memoriałowego turnieju, wspomniany wyżej Tadeusz Fijałkowski, brązowy medalista IMP na rok 1953 wywalczył w Memoriale drugą lokatę. W 1954 roku Janusz Suchecki w 0obu imprezach zajął drugie miejsce, zaś w następnym sezonie mistrz Polski Włodzimierz Szwendrowski stanął na drugim stopniu podium Memoriału.

W 1956 roku po raz pierwszy jeden zawodnik wygrał finał IMP i Memoriał Alfreda Smoczyka. Dokonał tej sztuki jeżdżący wówczas w barwach Kolejarza Rawicz Florian Kapała, otwierając jednocześnie krótką, jak na trwające pół wieku tradycje Memoriału, siedmioosobową listę triumfatorów obu imprez w tym samym sezonie. W tymże 1956 roku cała trójka medalistów mistrzostw Polski stanęła na podium Memoriału, z tym, że Stanisław Tkocz - trzeci w finale IMP i Edward Kupczyński - wicemistrz kraju, w memoriałowych zawodach zamienili się miejscami.

Edward Kupczyński (w 1958 roku) oraz Marian Kaiser (w sezonie 1961) zajmowali w finałach IMP drugie lokaty, w turniejach memoriałowych stawali na trzecim stopniu podium. Takie przykłady można cytować niemal z każdego roku, choć bywały oczywiście lata, w których medaliści mistrzostw Polski w ogóle na Memoriał nie przyjeżdżali, a ci którym udało się znaleźć w czołówce memoriałowych zmagań, nie zdołali awansować do finału IMP.

Drugi przypadek, gdy mistrz Polski wygrał w tym samym sezonie Memoriał Alfreda Smoczyka, miał miejsce w 1963 roku. Autorem tego wyczynu był Henryk Żyto, mający już wcześniej na koncie cztery wygrane w Memoriale oraz brązowy i srebrny medal IMP, wywalczone rok po roku w lalach 1961 i 1962. Dziewięć lat później, w ramach tego samego roku na listę triumfatorów obu imprez wpisał się wchodzący właśnie do krajowej elity Zenon Plech. Lata siedemdziesiąte w tym względzie były skądinąd bardzo owocne. Oto w sezonach 1976, 1977i 1979 tytuły mistrzów Polski wywalczone na torze w Gorzowie, "potwierdzali" zwycięstwami w leszczyńskim Memoriale kolejno: Zdzisław Dobrucki, Bogusław Nowak, Zenon Plech. "Super-Zenon" jest jak dotąd jedynym, któremu taka sztuka udała się dwukrotnie (1972, 1979).

Po jedenastoletniej przerwie, w 1990 roku triumfator finału IMP w Lublinie Zenon Kasprzak, wygrał także jubileuszowy, czterdziesty Memoriał Alfreda Smoczyka. Pięć lat później, po raz ósmy mistrzostwo kraju "obronił" wygraną w memoriałowym turnieju Tomasz Gollob. Bydgoszczanin był jednocześnie siódmym żużlowcem, któremu się to w historii memoriałowych zmagań udało.

 ŹRÓDŁO:
"Pół wieku memoriału Alfreda Smoczyka 1951-2000" - W. Dobruszek, A. Podsiadły