Kiedy pada pytanie, który z zawodników jeżdżących na żużlu jest najsympatyczniejszy, dziewięć na dziesięć odpowiedzi brzm: Greg Hancock. Faktycznie, trudno znaleźć bardziej naturalnego, spontanicznego i rozmownego żużlowca. Greg taki był od zawsze, już jako dziecko wzbudzał olbrzymią sympatię wśród ludzi związanych ze speedwayem, to właśnie wtedy jeden z mechaników Bruce’a Penhalla nadał mu pseudonim Grin co w wolnym tłumaczeniu oznacza szeroko uśmiechnięty.

Wspomniałeś wcześniej, że w wolnej chwili słuchasz muzyki jazzowej. Twój pseudonim jest identyczny jak imię i nazwisko słynnego kompozytora muzyki jazz Herbie Hancocka. Czy to właśnie od tego muzyka wywodzi się twój przydomek?
- Właściwie to kombinacja kompozytora jazzowego Herbie Hancocka i serialowego Herbie The Love Bug – serialu telewizyjnego o małym samochodzie marki Volkswagen. Tak naprawdę jednak moim prawdziwym pseudonimem jest „Grin” – szeroko uśmiechnięty. Nadał mi go jeden z mechaników Bruce’a Penhalla. A to dlatego, że kiedy kręciłem się po parkingu i ktokolwiek mnie o coś zapytał z szerokim uśmiechem na ustach przytakiwałem głową. „Herbie” być może jest bardziej znane, jednak to właśnie „Grin” jest moim prawdziwym pseudonimem.

Zaczynałeś swoją karierę wspólnie z Billy Hamillem. Wspólnie osiągnęliście bardzo wiele w tym sporcie. Czy Bullet jest twoim przyjacielem?
- Ja i Billy jesteśmy przyjaciółmi z toru żużlowego. To znajomość stricte sportowa, wcześniej nie mieliśmy jakichś szczególnych relacji. Byliśmy raczej rywalami, niż przyjaciółmi, choć z biegiem czasu staliśmy się jakby to ująć - „przyjacielskimi rywalami”. Poznaliśmy się jeszcze podczas startów w gronie młodzików. Później wspólnie przyjechaliśmy do Europy. Spędziliśmy wspólnie mnóstwo czasu odkrywając nowy kontynent. Razem zadebiutowaliśmy w barwach Cradley Heath Heathens. Billly dostał zaproszenie jako pierwszy, jednak zrezygnował z niego. Ja byłem drugą opcją, ale zdecydowałem się wyjechać, gdy tylko dowiedziałem się, że kierownictwo Cradley chce podpisać ze mną kontrakt. Dopiero dwanaście miesięcy później dołączył do mnie Billy. Miałem nad nim rok przewagi w występach na Wsypach. Dlatego byłem okropnie zły, kiedy okazało się, że to on jako pierwszy wywalczył tytuł mistrza świata (śmiech).

Czy to, że początkowo nie byliście ze sobą specjalnie blisko wynikało z faktu, że macie różne charaktery?
- W wielu aspektach byliśmy do siebie podobni. Zarówno on jak i ja wywodzimy się z Kalifornii, nasze osobowości to jednak woda i ogień. Tutaj różniliśmy się na każdym polu zarówno tym dobrym jak i tym nieco gorszym. Jedno jest pewne każdy z nas ciągle uczył się od drugiego. Byliśmy trochę jak dzieci, które dorastają w tym samym czasie. Byliśmy otwarci na nowe pomysły. Billy zwykle tak podchodził do sprawy „co nam zależy? Spróbujmy czegoś nowego – zawsze powtarzał. Mamy wiele wspólnego, jednak on ma bardzo luźne podejście do życia. Coś w stylu„ a co nam zależy? Wypróbujmy coś nowego” Billy nie potrzebował szczegółowego planu działania, szedł na żywioł. Ja tak nie potrafię, lubię wiedzieć, jaki mam scenariusz kolejnych zdarzeń.

Zapewne masz wiele miłych wspomnień, które wiążą się z Billy Hamillem
- Najwspanialsze z nich to te, kiedy sięgaliśmy po tytuły mistrza świata w zawodach drużynowych, parowych. Łączy nas sporo fajnych wydarzeń przede wszystkim, kiedy reprezentowaliśmy barwy Teamu Exide.

Jesteście kojarzeni, jako Team Exide. Mógłbyś opowiedzieć nieco więcej o tym projekcie?
-Wspólnie przedstawiliśmy koncepcję utworzenia takiego teamu jednemu z moich ówczesnych sponsorów koncernowi Exide zajmującemu się produkcją baterii. Zapewnialiśmy przedstawicieli tej firmy, że takie rozwiązanie będzie znacznie bardziej atrakcyjne i zapewni większe profity. Tak też się stało, jednak z perspektywy czasu wydaje mi się, że zbyt wcześnie zdecydowaliśmy się na taki krok. Wówczas jeszcze nie było takiego profesjonalizmu w rozgrywkach Grand Prix. Byliśmy po prostu o parę kroków przed całą resztą, my również w tamtym czasie nie byliśmy jeszcze na to gotowi. Wiele nauczył nas jeden z przedstawicieli firmy Exide, doradził jak promować siebie firmę, jak rozmawiać z ludźmi, ja się ubierać, jak rozmawiać z dziennikarzami. To była przeogromna wiedza. Niestety później ten koncern wpadł w problemy natury finansowej i nasze drogi się rozeszły, zarówno z firmą jak i z tym człowiekiem, który tak wiele nam pomógł. Zostaliśmy zupełnie sami, byliśmy jeszcze zbyt młodzi by znaleźć rozwiązanie, co robić dalej. Mimo to, udało nam się osiągnąć jeszcze wiele w tym sporcie. W czasach Exide dominowaliśmy jednak na żużlowych torach.

Pełny wywiad z Gregiem Hancockiem znajdą państwo w najnowszym numerze dwumiesięcznika Super Speedway

Magazyn jest dostępny m.in. w sieci Ruch, Empik, Kolporter, Franpress, przed zawodami żużlowymi oraz poprzez prenumeratę. Więcej informacji na temat prenumeraty oraz dystrybucji można uzyskać dzwoniąc pod numer 65 526 14 81 lub pisząc na adres: prenumerata@superspeedway.pl