Dziś mija trzecia rocznica śmierci Floriana Kapały. Znakomity niegdyś zawodnik urodzony w Szymanowie zyskał ogromna popularność i sławę startując dla Moto-Klubu Rawicz, dla którego po zmianie nazwy na obecny Kolejarz startował od 1949-1958. Kapała to czterokrotny Indywidualny Mistrz Polski i w czasach romantyzmu speedwaya w Polsce, tak spore osiągnięcia zasługują na dodatkowe uznanie i przypomnienie.

Osobowość - Florian Kapała to jeden pierwszych wojowników czarnego toru, dla którego pasja i wielka miłość do tego sportu była większa niż prestiż i pieniądze, które w obecnym świecie żużlowym są nie odłącznym elementem.
Kapała jeszcze jako młody chłopak zawsze miał smykałkę do motocykli i tak też zaczęła się jego przygoda z żużlowym torem. Najpierw jako mechanik pomagał swoim starszym kolegom w przygotowaniach sprzętu, potem już jako ich partner z żużlowego toru, u którego dość szybko został zauważony nieprzeciętny talent. W owych czasach ściganie i rywalizacja na przystosowanych torach mało miała wspólnego z obecnym żużlem. Początkowe treningi na przystosowanych i przerobionych motocyklach szosowych odbywały się zazwyczaj na bieżniach lekkoatletycznych, gdzie nawet nie było mowy o żadnych zabezpieczeniach w postaci bandy itp. Liczyła się głównie rywalizacja i chęć ścigania się w lewo, nie ważne na jakim sprzęcie i w jakich warunkach. Kapała znany był z doskonałego kunsztu i staranności w przygotowaniu motocykli. Być może dar ten w połączeniu z nieprzeciętnymi umiejętnościami był kluczem do sukcesu w kolejnych latach.

Waleczność - Żelazny charakter i ogromna motywacja Florka szybko przyniosła mu sporą popularność w Rawiczu. Praktycznie od początku kariery był bożyszczem kibiców Kolejarza, a jego sława po pierwszym tytule Indywidualnego Mistrza Polski w roku 1953, wzrosła do miana super-bohatera. Rok po zdobyciu tytułu Mistrza, w kolejnym finale Kapała staje na trzecim stopniu podium. Wynik indywidualny znalazł także przełożenie na drużynę Rawicza z którą Florian Kapała również zajmuję trzecią pozycję w roku 1954. Po udanym sezonie kolejny rok to także wyborna forma Rawiczan i wice mistrzostwo kraju. Błyszczący w lidze Kapała wciąż głodny sukcesów w roku 1956 zdobywa drugi tytuł Indywidualnego Mistrza Polski. Jak wiadomo po takich osiągnięciach notowania Kapały poszły znacznie w górę, to też stawiając na dalszy rozwój kariery w roku 1958 zmienia barwy klubowe. Wybór padł na ówczesną Stal Rzeszów, dla której zdobył jeszcze dwa Indywidualne Mistrzostwa Polski w latach 1961-1962. Transfer Kapały przełożył się także na drużynę Rzeszowską w której bohater z Rawicza w znacznym stopniu przyczynił się do Drużynowego Mistrzostwa polski w latach 1960-1961. Wspomniany rok 1961 to także wspaniały rok dla narodowej reprezentacji Polski, z która Kapała również wywalczył tytuł Mistrzowski.

Stabilizacja - Liczne medale trofea i ogromna popularność to coś normalnego jeśli jesteś dobry w tym sporcie. Wszystko jednak kiedyś się kończy i tak też było w roku 1967, w którym to Kapała postanowił zakończyć swoją karierę. Jak to zazwyczaj bywa po tylu latach przywiązania do tego sportu, Florian Kapała również postanowił pozostać przy żużlu. Początkowo jako trener drużyn i zawodowców, którzy wsparci radą tak doskonałego szkoleniowca nie jednokrotnie dokonywali świetnych wyników. Na jesień życia Kapała wybrał Tarnów, a dokładniej Mościce w których miał zaledwie kilka kroków na arenę Jaskółek. Bliska odległość od stadionu  była niemal gwarantem częstych wizyt Floriana na stadionie. Tak też  było, klub tarnowski zaoferował doświadczonemu zawodnikowi rolę trenera szkółki żużlowej. Kapała wparty asystą Mariana Wardzały znów robił to co naprawdę lubi. Czasem srogi dla narybku żużlowego, który od samego początku widział autorytet w takim trenerze. Nie na co dzień można przecież słuchać wskazówek od czterokrotnego Mistrza Polski.


Florian Kapała po ciężkiej chorobie zmarł 19 listopada 2007 w Tarnowie.


                    Największe osiągnięcia

             Indywidualne Mistrzostwa Świata
 1959 Londyn - jako rezerwowy - nie startował
 1961 Malmö - 7 miejsce - 8 pkt.
              Drużynowe Mistrzostwa Świata
1961 Wrocław - 1 miejsce - 6 pkt.
1962  Slaný - 3 miejsce - 5 pkt.
              Indywidualne Mistrzostwa Polski
1950 - Kraków - 3 miejsce - 17 pkt.
1953 - 4 rundy - 1 miejsce - 39 pkt.
1954 - 5 rund - 10 miejsce - 15 pkt.
1955 - 4 rundy - 5 miejsce - 37 pkt.
1956 - 3 rundy - 1 miejsce - 44 pkt.
1959 - Rybnik - 3 miejsce - 12 pkt.
1961 - Rzeszów - 1 miejsce - 14 pkt.
1962 - Rzeszów - 1 miejsce - 15 pkt.
                          Złoty Kask
1961 - 9 rund - 1 miejsce - 96 pkt.
1962 - 8 rund - 2 miejsce - 78 pkt.

     Memoriał im. Alfreda Smoczyka w Lesznie
1953 - 3 miejsce - 9 pkt.
1954 - 12 miejsce - 1 pkt.
1955 - 3 miejsce - 11 pkt.
1956 - 1 miejsce - 15 pkt.
1963 - 6 miejsce - 7 pkt.