Nicki Pedersen najlepiej zarabiającym obcokrajowcem Enea Ekstraligi w sezonie 2013. W czołówce listy płac nie ma mistrza świata Taia Woffindena. Woffinden sam niedawno mówił, że przed sezonem wierzyli w niego tylko najbliżsi, więc nie wynegocjował wysokiego kontraktu. Ostatecznie wyciągnął 1,2 mln zł, co daje mu miejsce na końcu pierwszej dziesiątki. Za rok będzie lepiej, bo zawrze umowę o blisko 0,5 mln zł wyższą od tegorocznej.

Gdyby listę najlepiej zarabiających nieco rozszerzyć, znalazłby się na niej Chris Holder. Australijczyk mimo kontuzji, przez którą stracił jedną trzecią sezonu, zarobił 1,1 mln zł. Tyle samo skasował po świetnym sezonie w Unii Tarnów Artiom Łaguta, który zająłby z Holderem ex equo 11. miejsce. Na 9. lokacie uplasowałby się Duńczyk Michael Jepsen Jensen, który ze stawkami 450 tys. zł za podpis i 4500 zł za punkt wyciągnął 1,3 mln zł.

1. Nicki Pedersen
PGE Marma Rzeszów
2,1 mln zł
Średnia biegowa: 2,264
Średnia meczowa: 11,29

Duńczyk zgarnął ponad 1,2 mln zł za podpis i kasował średnio 4800 zł za punkt. Do tego doszły ryczałty za dojazdy w wysokości 6000 zł. Mimo sporej liczby absencji spowodowanych leczeniem kontuzji Pedersen i tak znalazł się na szczycie listy płac.

Oficjalnie już rozstał się z PGE Marmą i szuka sobie nowego miejsca pracy. I znowu ma apetyt na ogromne pieniądze. Prezesi klubów, którzy dostali cennik Nickiego, pukają się w głowę mówiąc, że chce zarabiać 3 mln zł. Na tę kwotę składają się: 1 mln zł za podpis, 8000 zł za punkt (gdzieniegdzie wysłał ofertę zakładającą 9000 zł za punkt) i 300 tys. zł od sponsora na Grand Prix, którego także ma zorganizować pracodawca. Oczywiście nikt, nawet Unibax Toruń, nie da Pedersenowi takich pieniędzy. Może on liczyć mniej więcej na takie samo wynagrodzenie jak w Rzeszowie. Wielu działaczy życzy Nickiemu jak najgorzej. Chcą, żeby został na lodzie.

2. Grigorij Łaguta
Dospel Włókniarz Częstochowa
2 mln zł
Średnia biegowa: 2,214
Średnia meczowa: 11,00

Człowiek, który za nic w świecie nie chce się ruszać z Częstochowy. Przed sezonem negocjował stawki na poziomie 800 tys. zł za podpis i 5000 zł za punkt. Ostatecznie dostał niewiele mniej i dzięki 259 punktom z bonusami został numerem jeden na liście płac Włókniarza. Ulubieniec kibiców, którzy cenią Łagutę za efektowny styl jazdy i ataki po szerokiej. Kiedy kilka dni temu wypłynęła informacja o kłopotach częstochowskiego klubu (zatrzymano Artura S., przedstawiciela głównego udziałowca spółki) i spekulowano, że Lwy mogą w ogóle nie przystąpić do rozgrywek w 2014 roku. Działacze innych drużyn mówili, że chętnie widzieliby Griszkę u siebie. Łaguta jednak już zapowiedział, że nie zamierza porzucać Częstochowy w biedzie. Kilka tygodni temu był kandydatem do dzikiej karty na Grand Prix 2014. Ofertę odrzucił, bo uznał, że nie jest gotowy na walkę o medale, a jazda na poziomie środka stawki go nie interesuje. Warto dodać, że to on rządzi w szatni Włókniarza.

3. Niels-Kristian Iversen
Stal Gorzów
1,9 mln zł
Średnia biegowa: 2,510
Średnia meczowa: 13,67
Przed sezonem kontrakt Duńczyka szacowano maksymalnie na 1,7 mln zł. Zakładano jednak, że zdobędzie 200 punktów, tymczasem uzbierał 261 punktów z bonusami, w dodatku w zaledwie 18 meczach. Iveresen już przedłużył umowę ze Stalą na kolejny rok, choć miał bardzo dobre oferty z Unibaksu i Włókniarza. Częstochowianie zgłosili się jednak w momencie, gdy miał już uzgodnione warunki w Gorzowie, a propozycję Torunia zwyczajnie odrzucił. Nie zamierzał być tam jedną z gwiazd. Chciał pozostać numerem jeden w klubie, w którym bardzo dobrze się czuje i jest doceniany. Ostatecznie nie dostał podwyżki, ale prawdopodobnie może liczyć na dodatkowe wsparcie klubowych sponsorów.

4. Emil Sajfutdinow
Dospel Włókniarz Częstochowa
1,75 mln zł
Średnia biegowa: 2,260
Średnia meczowa: 10,38

Miał zarobić nieco ponad 1,9 mln zł, ale przed absencje w kilku meczach stracił trochę pieniędzy. Od jakiegoś czasu w środowisku krążą plotki, że Włókniarz zalega Emilowi z wypłatą znacznej części pieniędzy, ale oczywiście nikt tego oficjalnie nie potwierdza. W każdym razie ciągle nie wiadomo, co z nim będzie. Kilka tygodni temu sponsor chciał z nim negocjować nowy, niższy o 300 tysięcy złotych kontrakt, ale sprawy utknęły w miejscu. Sajfutdinowa chętnie widziałyby w składzie Unia Leszno (dodatkowo w Grand Prix miałaby wspierać go firma Polcooper, jeden z klubowych sponsorów), a teraz do tego grona dołączył Falubaz, który lada dzień może stracić Patryka Dudka.

 
5. Andreas Jonsson
Stelmet Falubaz Zielona Góra
1,6 mln zł
Średnia biegowa: 2,041
Średnia meczowa: 9,00

Jeden z najtańszych zawodników światowej czołówki. Gwarantuje dużą zdobycz, a nie bierze za to oszołamiającej kasy. W trakcie sezonu Szwed wysyłał sygnały, że chce się rozstać z Zieloną Górą (mówiło się o możliwym powrocie do Polonii Bydgoszcz, był też na celowniku Unii Leszno), ale ostatecznie podpisał nowy trzyletni kontrakt z Falubazem. Przy 200 punktach może zdobyć nawet 1,7 mln zł. W Lesznie ponoć oferowano mu 1,5 mln zł, więc nic dziwnego, że nie zdecydował się na zmianę barw.

6. Matej Žagar
Lechma Start Gniezno
1,5 mln zł
Średnia biegowa: 2,172
Średnia meczowa: 10,41

Słoweniec znalazł się na liście, choć 1,5 mln zł, na razie zarobił tylko na papierze. W sumie dostał niecałe 50 procent tej kwoty i jeszcze dużo czasu upłynie, nim otrzyma resztę. Podpisywał kontrakt na poziomie 1,7 mln zł, ale w trakcie rozgrywek działacze Startu renegocjowali umowy z żużlowcami. Oferowano im 8 tys. zł za mecz. Po tych perturbacjach Słoweniec zdecydował się na powrót do Stali Gorzów.

7. Greg Hancock
Składywęgla.pl Polonia Bydgoszcz
1,5 mln zł
Średnia biegowa: 2,000
Średnia meczowa: 9,23

Amerykanin dostał 600 tysięcy złotych za podpis i 6000 zł za punkt. Zarobiłby zdecydowanie więcej, gdyby klub nie rozstał się z nim z powodu braku kasy na finiszu ligi. Teraz Greg chce wrócić do Tarnowa, gdzie mógłby liczyć na gażę rzędu 2 mln zł. Jego oferta już od jakiegoś czasu leży na biurku prezesa Grupy Azoty, która ma nadal wspierać tarnowski żużel. Hancock miałby przyjść w miejsce Duńczyka Leona Madsena.
 
8. Darcy Ward
Unibax Toruń
1,3 mln zł
Średnia biegowa: 2,041
Średnia meczowa: 10,07
Gdyby ktoś przed sezonem powiedział mu, że zarobi więcej niż milion złotych, Ward pewnie otworzyłby oczy ze zdumienia. Był przewidziany do roli rezerwowego, który miał czekać na potknięcie rywali. Jednak po perturbacjach z Ryanem Sullivanem (najpierw zrezygnował, potem wrócił, ale jeździł słabo), Darcy wskoczył do składu i pokazał swoje ogromne możliwości. Za podpis dostał około 200 tys. zł, więc ponad milion "podniósł z toru".