Darcy Ward jest przykuty do wózka od wypadku w meczu PGE Ekstraligi. Z tego co mówi angielskiemu dziennikarzowi Daily Echo można wysnuć wniosek, że jest pogodzony z losem. - Pieniądze i dobrzy lekarze nic tu nie zmienią - przyznaje Australijczyk.

- Nic nie można zrobić i to jest w tym wszystkim najgorsze. Fatalne są poranki. To straszne uczucie obudzić się i nie móc samemu wstać. Muszę czekać na Lizzie (dziewczyna Darcy'ego – przyp. red.) i jej pomoc. Zazwyczaj mija jakieś pół godziny jeśli się spieszymy, ale normalnie od czasu kiedy się obudzę do momentu kiedy jem śniadanie czy jestem ubrany mija godzina. To jest totalnie do kitu. Nigdy już nie obudzę się rano i nie powiem „dobra, czas zacząć dzień!” - stwierdza.

Darcy w wywiadzie mówi wiele dobrego o swojej dziewczynie. - Rodzice i brat musieli wrócić do Australii do pracy, więc gdyby nie Lizzie zapewne nie wstawałbym i nie uczestniczył codziennie w czterogodzinnych sesjach fizjoterapeutycznych. Poza tym, kiedy sezon się skończył Lizzie zakończyła pracę i była ze mną każdej nocy. To ona jest tym powodem dla którego byłem w stanie zaakceptować sytuację w jakiej się znalazłem – stwierdza.

Ward zdradza też, że bije się z myślami, że już wiele razy myślał o tym co by było, gdyby nie podpisał kontraktu w Zielonej Górze. - Zastanawiałem się nad wieloma rzeczami które zrobiłem. Czy gdyby niektóre rzeczy, czy decyzje były podjęte trochę inaczej spowodowałyby, że tamtego dnia nie popełniłbym tego błędu? Ale teraz już się tego nie dowiem. Może nie powinienem był podpisywać kontraktu w Zielonej Górze? Narobiłem sobie przez to sporo wrogów wśród moich fanów w Toruniu, ale chciałem być wielkim zawodnikiem w wielkim klubie, który pojedzie w play-off. To była część tej decyzji. Co by się stało gdybym tam nie podpisał? Miałem wiele ofert wtedy, ale ta z Falubazu wydawała się najlepszą w tamtej chwili.

O feralnym upadku Ward mówi, że pamięta okoliczności, ale prawie nie pamięta pierwszej nocy w szpitalu. - Chciałem odjechać na zewnętrzną, ale Patryk Dudek tam był więc ja nie miałem miejsca. Nie pamiętam żebym wpadł w jakąś dziurę lub popełnił jakiś błąd. Pamiętam tylko jak zahaczyłem o tylne koło Artioma Łaguty i następnie był ten upadek. Za chwilę byli już wokół mnie ludzie i pytali czy wszystko w porządku. Nie czułem nic, ale powiedziałem im że złamałem ramię. To było straszne, nie czułem kompletnie nic. Pamiętam, że później jechałem do szpitala i następnie pamięć wraca mi dopiero kiedy się obudziłem. Obudziłem się około drugiej w nocy. Wtedy na miejscu byli już Joe Parsons, Chris Holder i moi mechanicy. Do poniedziałkowego wieczoru cała pamięć mi się rozmywa. Później byłem już całkiem przytomny, jednak nie myślałem o tym wszystkim. Byłem pod silnym wpływem leków i po prostu chciałem to jakoś przetrwać. W momencie upadku nie wydawało mi się, aby był on jakiś straszny, ale jednak był. Nie wydaje mi się też, abym mógł wtedy zrobić coś innego. O sytuacji w jakiej się teraz znajduję decydowały naprawdę drobne szczegóły.

Ward przyznaje, że pogoda, która teraz jest w Europie zwyczajnie go dobija. - Chcę kupić dom w Australii. Zostanę w Gold Coast i postaram się zacząć życie od nowa, ale plan jest taki aby wracać do Anglii co rok i być nadal w tym sporcie. Wiem, że Matt Ford planuje organizować mój Testimonial w kolejnych latach, a ja na pewno będę się w to angażował aby ściągnąć jak najlepszych zawodników, dobre nagrody i żeby była zabawa. W ciągu trzech lub czterech lat, kiedy mój stan się całkiem ustabilizuje może sprzedam dom w Australii i wrócę na Wyspy. Zanim zrobiło się tu zimno planowałem kupić dom tutaj i pomóc Mattowi dobrać zespół na przyszły sezon. Generalnie w moim życiu jest tak wiele pytań bez odpowiedzi w tej chwili – zakończył Ward.