Jak wszycy wiemy pandemia COVID-19 zniszczyła wiele biznesów, ale również wiele z nich mocno ucierpiało. Nie inaczej skończyło się to w żużlu. W maju bieżącego roku większość zawodników musiało zrenegocjować swoje kontrakty przez co zarobili mniej. Kluby również musiały mocno przebudować budżet na sezon 2020 w trakcie jego trwania przez mocno ograniczoną frekwencję na trybunach. Czy przez to kwoty jakie panują w sporcie się zmniejszyły?

Czy po tegorocznej nauce coś się zmieniło? Nie powiedziałbym. Z plotek jak i wypowiedzi niektórych prezesów można jasno wywnioskować, że kwoty się nie zmniejszyły, a nawet poszły znacząco w górę. Fakt dawania zawodnikom ponad stan spotęgował również przepis o zawodniku U-24, przez co zawodnicy znajdujący się w tym wieku podostawali kontrakty życia. Brak wartościowych juniorów po odejściu Kubery, Krakowiaka, Pawliczaka czy też Karczmarza i wielu innych, którzy byli już objeżdżeni w najlepszej żużlowej lidze świata również spowodował, że przykładowo Karol Żupiński otrzymał kontrakt życia w eWinner Apatorze Toruń pomimo mocno przeciętnego sezonu w eWinner 1. Lidze Żużlowej (dop. red. średnia na poziomie 1,255). Zgoła odmienną sytuację miał Mateusz Cierniak, który został najskuteczniejszym juniorem na drugim szczeblu rozgrywkowym w Polsce, a kwotę za podpis podwyższyły kluby, które mocno zabiegały o tarnowianina. Z tego co się dowiedzieliśmy od ojca, który pełni również rolę menadżera juniora to nie pieniądze zagrały pierwsze skrzypce przy wybraniu klubu na nowy sezon, lecz odległość od miejsca zamieszkania.

Przed sezonem 2020 w życie zostały wprowadzone limitery obrotów, które miały również obniżyć koszty w tym sporcie. Tak się jednak nie stało, a sami zawodnicy jak oddawali do serwisu silniki po 20-25 wyścigach tak robili to dalej, a same limitery wprowadziły tylko zbędne zamieszanie wśród żużlowców, którzy na starcie odkręcali manetkę do końca. A same limitery nie tyle co nie obniżyły tak jednynie podwyższyły koszty gdyż stały się obowiązkowe. 

Konsekwencją tego już był fakt, że kluby mocno negocjowały kwotę jaką miały dostać na promocję miasta poprzez sport z prezydentami tychże miast. O ile Motor Lublin osiągnął sukces, gdyż z 2 milionów złotych dostaną aż 3,5 miliona co czyni klub z Lubelszczyzny najmocniej wspieranym przez miejską dotację. Podobną drogą poszedł Michał Świącik z Eltrox Włókniarzem Częstochowa, lecz prezydent Krzysztof Matyjaszczyk nie ugiął się pod prośbami i dotacja została utrzymana na poziomie 1,5 miliona złotych przez co Lwy są na dole tabeli pod tym względem. W Rybniku zaś kluby sportowe nie miały dostać żadnych pieniędzy, lecz ostatecznie zostaną wsparte, co prawda nie takimi kwotami, do których były przyzwyczajone lecz zawsze są to pieniądze, które im w jakimś stopniu pomogą. 

Kończąc temat mimo wielu słów wśród prezesów jakich to pandemia nie przyniosła szkód to dalej brną w ten sam temat proponując kwoty, które są ponad możliwości klubów. Dotychczas nie wiemy jaki procent kibiców będzie mógł wejść na stadion, lecz są oni już przed sezonem wliczeni w budżet i potem może być problem jak podczas poprzedniego sezonu. W dalszym ciągu żużlowe władze rozmyślają jak zmniejszyć wydatki na nasz ukochany sport, lecz również nie przynosi do korzyści dla samych  zawodników, a jedynie osób, którzy są dystrybutatorami danej części. Brniemy w coraz to mocniejszy profesjonalizm, lecz w dalszym ciągu budżety klubów w sporej części opierają się na miejskich pieniądzach lub spółkach państwa, a czy tak powinno być? Zdecydowanie nie, kasa z miasta powinna być jedynie małym odsetkiem budżetu, a sporą jego część powinni zajmować sponsorzy "zdobyci" przez prezesów lub odpowiednich ludzi w klubach.  

Rafał Drabiniok