W czternastym biegu Speedway Grand Prix Polski w Toruniu Chris Holder na drugim wirażu jednego z okrążeń nie opanował motocykla i upadł wprost pod koła jadącego tuż za nim Amerykanina Grega Hancocka. Herbie rozbił, co mógł, ale mimo wszystko bardzo mocno uderzył w plecy, w okolicy łopatki Australijczyka. Wstępne diagnozy mówiły o złamanej kości Holdera. Kolejne są już bardziej optymistyczne.

Po czternastym biegu sympatyczny Kangur wycofał się z turnieju mistrzostw świata z poważnym podejrzeniem złamania. Fakt był o tyle przygnębiający, że gdyby wstępne diagnozy okazały się słuszne to niechybny miesiąc przerwy rozpocząłby się od kolizji na własnym torze w Toruniu. Bardziej wnikliwe badania wykluczyły pęknięcie kości a potwierdziły jedynie mocny obrzęk mięśni.

Mimo strachu i wielkiego bólu towarzyszącego uderzeniu, skończyło się tylko na potłuczeniach, w co nie może uwierzyć sam zainteresowany. - Lekarze mówią, że ręka nie jest złamana. Nie wiem, jakim cudem jej nie złamałem - mówi Holder. - Kontuzja jest bardzo bolesna, ale jeśli nie ma pęknięcia to znaczy, że mięśnie musiały zamortyzować uderzenie. Muszę mieć duże mięśnie! - dodaje. - Wydaje mi się, że największych szkód narobił podnóżek Grega, który zahaczył mnie. Mam na kombinezonie, od środka pleców aż po przód wielkie rozdarcie po nim. Tak czy inaczej ręka nie jest złamana i nie boje się nią ruszać. Bardzo boli, ale co tam, przecież jest cała - kontynuuje.

Mimo, że uraz nie jest tak poważny, jak początkowo wszyscy się spodziewali, to Chrisa i tak czeka przerwa w startach. Fakt ten zmartwi przede wszystkim włodarzy Unibaksu Toruń, którym w lidze wybitnie nie idzie, a teraz będą sobie musieli radzić jeszcze bez swego lidera. - Prawdopodobnie przez jakieś dwa tygodnie będę musiał odpocząć od ścigania. Kiedy wrócę do Anglii jeszcze raz dojdę bardzo dokładne badania, bo z ręką jest coś nie tak. Najważniejsze jest to, aby odpocząć w ciągu kilku następnych dni. Potem zobaczymy co się będzie działo - kwituje reprezentant kraju Misiów Koala.

Holder jest również bardzo wdzięczny Hancockowi, że ten zareagował na tyle szybko, że otarł się o leżącego pod nim Australijczyka. Mogło być przecież znacznie gorzej. - Gdy upadałem widziałem kątem oka Grega. Bardzo się cieszę, że uderzył w moje ramie a nie głowę czy szyję. Jeśli ręka ucierpiała w tym karambolu, trudno, przepraszam Grega, że wylądowałem na jego drodze. Niestety, po wpadnięciu w dziurę przy krawężniku nic nie mogłem zrobić - wyznaje. - Jestem zły na siebie, bo ominęły mnie półfinały. Byłem szybki, wygrałem jeden z wyścigów, ale tor złapał mnie i zapłaciłem za to stosunkowo wysoką cenę - zakończył.