Barry Briggs, jest czterokrotnym indywidualnym mistrzem Świata. Nowozelandczyk dwukrotnie triumfował w Londynie oraz dwukrotnie w Goeterborgu. W rozmowie z Przeglądem Sportowym, 78-latek opowiada m.in. o szansach Jarosława Hampela i Tomasza Golloba, w tegorocznej walce o IMŚ.

W listopadzie ubiegłego roku Briggs podczas pokazowej jazdy na torze żużlowym, złamał noge w kostce. Jak się teraz czuje? - Przeszedłem operację i w lutym znowu mogłem wsiąść na motocykl. Mam 77 lat, ale czuję się wyśmienicie, a motory to moja pasja. Wy macie w Polsce również takiego pasjonata sportów motorowych, jak ja. Myślę o Tomaszu Gollobie, z którym się identyfikuję. To jeden z najbardziej utalentowanych żużlowców ostatnich lat.

Czy zdaniem Briggsa, zawodnik eSpeedway Team - Tomasz Gollob, może w tym roku zostać indywidualnym mistrzem świata po raz drugi w karierze? - Ma na to szansę, bo teraz jest innym człowiekiem niż w przeszłości. Dziesięć lat temu miał ogromne możliwości, ale był zbyt nerwowy. Za często się spalał. W jego parkingu maszyn wszyscy byli rozgorączkowani, bo przecież jego ojciec do spokojnych osób również nie należy. Cieszyłem się, gdy w 2010 roku triumfował. Obawiałem się, że może przejść do historii jako znakomity zawodnik, który nigdy nie zdobył złotego medalu indywidualnie.

Jak Briggs ocenia szanse drugiego z Polaków czyli Jarosława Hampela? - Stać tego chłopaka na sukcesy, ale na pewno nie jest on aż tak utalentowany jak Gollob. Ostatnie lata były udane dla Hampela, nie mam jednak pojęcia, w jakiej jest teraz formie. Nie wiem, jak przepracował zimę.

Dlaczego w Nowej Zelandii wciąż nie ma żużlowców, którzy nawiązaliby do sukcesów z przeszłości? - Często wiele osób pyta mnie, co było takiego wyjątkowego w miejscowości Christchurch, w której urodziłem się ja i Ivan Mauger, a Ronnie Moore rozpoczął swoją karierę. Tam był po prostu świetny tor, a my byliśmy bardzo pracowici, oddani temu co robimy. Teraz w kraju jest ogromny problem z odpowiednią bazą. Pięćdziesiąt lat temu żużel i wyścigi samochodowe były organizowane na tych samych torach. Współcześnie, gdy auta mają po 500 koni mechanicznych, podczas wyścigów bardzo niszczą nawierzchnię. Niemożliwe jest, by na tym samym torze odbywały się turnieje sprintcarów (samochody wyścigowe o dużej mocy – przyp. red.), a potem żużlowe. Poza tym młodzież nie garnie się do speedwaya. Mam wielką nadzieję, że Grand Prix zmieni sytuację. Teraz na zawody w Nowej Zelandii przychodzi zaledwie po 200 osób. Młodzi nie mają się na kim wzorować. Może kiedy zobaczą 15 tysięcy na trybunach i takich gwiazdorów, jak Greg Hancock czy Gollob, wtedy z większym zaangażowaniem podejdą do sportu. Kiedy ja jeździłem, Mauger i Moore, to byliśmy wtedy jak Rolling Stones. Wspieraliśmy się i szliśmy do przodu zdobywając kolejne szczyty.

W latach 50. i 60. Barry Briggs, był bardzo popularnym na całym świecie sportowcem. Między innymi uczył jazdy na żużlu słynnego aktora Steve'a McQueena. Czy w Nowej Zelandii pamiętają jeszcze o czterokrotnym mistrzu świata? - Obecnie mieszkam na stałe w Kalifornii, ale często przebywam w mojej ojczyźnie i Anglii. W Nowej Zelandii spędziłem ostatnio trzy miesiące. Tam przeszedłem operację kostki oraz promowałem swoją książkę autobiograficzną „Wimbledon and beyond". Niektórzy ze starych fanów speedwaya nie wiedzieli co się ze mną ostatnio działo. Na sławę nie zważam. Nigdy nie była dla mnie czymś ważnym. Poza tym ludzie zawsze najbardziej interesują się tymi osobami, które obecnie są na topie. W Anglii wszyscy znają Tomasza Golloba, a nie wiedzą kto to jest Henryk Żyto. W dżungli, gdzie wydobywałem diamenty i złoto, nikt nie znał Briggsa i nie wiedział, co to żużel (śmiech). Powracając do McQueena, to był on świetnym motocyklistą, ale miał problemy z jazdą na żużlu. Pamiętam, jak pewnego razu jego wyścig zakończył się kraksą.

Wspomniano także o wyprawie do Afryki. W połowie lat 80. Briggs, wydobył w Liberii wiele kosztowności, ale ponoć stracił ogromny majątek. Czy były żużlowiec żałuje tego, że wyjechał za diamentami na Czarny Ląd? - Ronnie Moore szukał złota w potokach w Nowej Zelandii, a ja poleciałem do Liberii. Był to do pewnego czasu znakomity interes, chociaż niebezpieczny w afrykańskich warunkach. Byliśmy tam z moim synem Tonym w środku dżungli jedynymi białymi. Również pogoda nas nie rozpieszczała. W pewnym okresie deszcze były tak uciążliwe, że musieliśmy przerwać pracę. Później w ciągu doby straciłem 43 miliony dolarów! Stało się to wtedy, kiedy doszło do załamania na giełdzie. Krach spowodował, że straciłem to, co zarobiłem. Nigdy jednak nie żałowałem wyjazdu do Afryki. To była dla mnie bardzo ciekawa przygoda. Człowiek ma przecież jedno życie.

Barry Briggs zawsze na luzie podchodził do swojego życia