W dniu 27 stycznia minęły 65 urodziny wybitnego radzieckiego sportowca z Ufy - Gabdrahmana KADYROWA, który sześć razy zdobył tytuł mistrza świata w wyścigach motocyklowych na lodzie. Jego rekord trwa od 33 lat i nie widać żeby ktoś miał się do niego zbliżyć w najbliższym czasie.Gabdrahman Kadyrow był również - pierwszym mistrzem Europy, pierwszym mistrzem świata w wyścigach motocyklowych na lodzie, pierwszym wśród sportowców Baszkirstanu mistrzem świata i pierwszym pod względem ilości światowych zwycięstw. Dotychczas w żądnym z rodzajów sportu, nawet w tych, gdzie za jedno mistrzostwo świata można zdobyć kilka złotych medali, np. w wioślarstwie, żaden sportowiec republiki nie osiągnął tego, co osiągnął Gabdrahman Kadyrow.

Oprócz sześciu złotych medali Kadyrow zdobył na mistrzostwach świata jeszcze srebrny i brązowy medal. Tylko w jednym światowym finale nie zdobył medalu. Przez całe dziesięciolecie (1964-1974) był niepokonanym władcą lodowej Korony. Przegrał tylko dwa razy ze swoim przyjacielem z drużyny - Borysem Samorodowem i z dwoma przyjaciółmi z Czech. W latach 1964-1965 mistrzostwo Europy w wyścigach na lodzie było równoznaczne mistrzostwu świata.

Gabdrahman Kadyrow urodził się 27.1.1941 roku w podmoskiewskiej Szaturi, dokąd rodzice przyjechali z Baszkirstanu na komsomolską budowę. Właściwe jego imię Baszkirskie to Gaprtrahman. Jednak urzędnicy radzieccy podczas wyrabiania dokumentów zmienili je na Gabdrahman. Podczas startów poza granicami kraju, Niemcy i Anglicy czasem skrótowo nazywali go Gab. Ogromna popularność odważnego baszkirskiego żużlowca rosła ze względu na jego podobieństwo do członków zespołu The Beatles, przez co w czasopiśmie „Speedway Star” i innych gazetach często nazywano go "beat-boyem". W Anglii nie było wyścigów na lodzie, więc Kadyrow startował jako żużlowiec. W reprezentacji ZSRR dwa razy został drużynowym mistrzem świata na żużlu. W test-meczach Wielka Brytania - ZSRR potrafił zwyciężyć z czterokrotnym mistrzem świata na żużlu Barry Briggsem.

Fenomen tego sportowca polegał na tym, że naturalny talent łączył z pilnością, pracowitością i skromnością. Wychowywany był przez matkę (ojciec zginął na wojnie), która pracowała jako sprzątaczka w kamienicy. Właśnie te cechy pozwoliły Kadyrowi zdobyć pierwszy i kolejne tytuły mistrzowskie. Gdy został numerem jeden radzieckiej drużyny osoby niezbyt mu życzliwe twierdziły, że sukcesy odniósł dzięki temu, że na niego pracowała cała reprezentacja. Rzeczywistość obaliła te głosy. We wszystkich światowych finałach w których wygrał, Kadyrow pokazał że jest lepszy od wszystkich, szczególnie zagranicznych żużlowców. A jeżeli nie mógł zwyciężyć rywali on, to nie mógł nikt inny z radzieckich żużlowców. Przykładem tego są finały mistrzostw świata 1970 i 1974 r, kiedy złoty medal zdobyli żużlowcy z Czechosłowacji - Antonin Szwab i Milan Spinke. Żadnemu z żużlowców radzieckich nie udało się odebrać im ani jednego punktu.

Będąc zasłużonym mistrzem sportu ZSRR i najbardziej utytułowanym wówczas żużlowcem, mając wyższe sportowe wykształcenie Kadyrow nie został mianowany na trenera ani w reprezentacji ZSRR w wyścigach motocyklowych na lodzie, ani w reprezentacji ZSRR na żużlu, ani w drużynie "Baszkiria" (Ufa), której pomógł trzykrotnie zdobyć "złoto" Związku Radzieckiego. Stałe drugoplanowe stanowiska doprowadziły do tego, że Gabdrahman Kadyrow w 1982 roku opuścił trenerską niwę i został administratorem Baszkirskiej Filharmonii. Dzięki swojej popularności wniósł duży wkład w sukces super gwiazdy baszkirskiej estrady, swojej trzeciej żony, Nazify Kadyrowej.

W dniu 31 lipca 1993 roku, mając niespełna 53 lata, umarł w Soczi po wylewie krwi do mózgu. Pogrzeb G. Kadyrowa odbył się w Ufie na Muzułmańskim cmentarzu, nie na miejscu, na które zasługiwał ten wybitny obywatel Baszkirstanu. Rząd Republiki uwiecznił jego imię umieszczając tablicę pamiątkową na domu w którym mieszkał w ostatnich czasach (ulica Frunze 1). Gabdrahman Kadyrow miał troje dzieci: dwóch synów i córkę. Starszy syn Artur we wczesnej młodości próbował pójść w ślady ojca, zajmował się motocrossem w drużynie Ufimskiego Technikum Samochodowego, bez większych sukcesów.

W latach 70-tych ukazały się jego dwie książki autobiograficzne. Sportowa sława G. Kadyrowa i jego kolegów w wyścigach motocyklowych na lodzie kontynuowana jest przez żużlowców klubu sportowego z Ufy „Baszkiria” noszącego imię wielkiego sportowca.

W Polsce kontynuowana jest tradycja wręczania czapki (cyklistówki) Kadyrowa żużlowcowi, który zdobywa tytuł Indywidualnego Mistrza Polski na żużlu. Zdobywca tytułu Mistrza Polski otrzymuje czapkę Kadyrowa na rok, a na pamiątkę na czapce haftuje swoje nazwisko. Ostatnim żużlowcem, który wyhaftował na niej swoje nazwisko jest Rune Holta. Od 2005 roku jest nowa czapka (rogatywka), którą nadal nazywa się czapką Kadyrowa. W ubiegłym roku 2005 czapkę Kadyrowa otrzymał Indywidualny Mistrz Polski - Janusz Kołodziej – Unia Tarnów.
Niestety, brak jest informacji skąd wzięła się ta tradycja, a przed wszystkim czapka Kadyrowa w Polsce. Być możliwe, że G. Kadyrow czapkę tą podarował któremuś z polskich żużlowców podczas meczu Polska – ZSRR albo podczas wspólnego obozu treningowego.