Kolejnym uczestnikiem 60. Memoriału Alfreda Smoczyka jest zawodnik, którego nikomu nie trzeba specjalnie przedstawiać, a jest nim obecnie jeden z najlepszych zawodników naszego globu Duńczyk Nicki Pedersen, który wystartuje w zawodach z numerem siódmym.

Nicki Pedersen jest zawodników z tej grupy, o których nie można nie mieć własnego zdania. Można go lubić za wspaniałą postawę na torze, walkę od startu do mety, ale także dla wielu kibiców jest najbardziej znienawidzoną postacią za jazdę na granicy faulu, czy fakt, że przyjeżdża z obcą drużyną i w pojedynkę wygrywa spotkanie.

Pedersen urodził się 2 kwietnia 1977 roku w duńskim Odense. Dziś ma 31 lat i na koncie trzy tytuły indywidualnego mistrza świata, które zdobywał w latach 2003, 2007 i 2008.

Karierę zaczynał w wieku jedenastu lat, gdy pojawił się na torze w Fjelsted. Od tego czasu jego kariera nabierała rozpędu, a umiejętności z każdym dniem były coraz większe. Polacy pierwszy raz usłyszeli o Pederenie w 1995 roku, gdy pojawił się na liście startowej finału IMŚJ, który rozegrano na torze w Tampere. Wówczas nie spisał się zbyt dobrze, zajmując czternastą pozycję z dorobkiem zaledwie dwóch punktów. Rok później w Olching było już nieco lepiej, gdyż Pedersen zajął dwunastą pozycję z dorobkiem pięciu punktów. Rok później finał rozgrywano w czeskim Mseno. Po raz trzeci wystąpił w nim Pedersen, który poprawił się o jedną pozycję z dorobkiem sześciu punktów. Polskim kibicom zapadł wówczas w pamięć po kolizji w jednym z biegów z Rafałem Dobruckim. Ostatni juniorski finał Nickiego przypadł na rok 1998, gdy zawody rozgrywano w Pile. Już wtedy "Flying Dane" słynął z ogromnej woli walki. Przekonał się o tym m.in. Damian Baliński, który w jednym z biegów omal nie został staranowany przez Duńczyka. Ostatecznie Pedersen zajął czwartą pozycję z dorobkiem jedenastu punktów i zakończył wiek juniora bez zdobyczy medalowej.

W 1998 roku "Flying Dane" ruszył na podbój lig europejskich. Podpisał wówczas kontrakt w Szwecji z Filbyterną Linkoping oraz w Anglii z Newcastle Diamonds. Rok później trafił do Polski, gdzie startował w barwach Startu Gniezno, w barwach którego wywalczył średnią biegową 1,500, co nie pomogło zespołowi z Gniezna utrzymać się w gronie pierwszoligowców. Od tego roku nieprzerwanie startuje w polskiej lidze, gdzie reprezentował już barwy siedmiu klubów.

W najważniejszych seniorskich imprezach zadebiutował jeszcze w 1996 roku, gdy wystartował w finale DMŚ, które rozegrano w niemieckim Diedenbergen. Wówczas ze startu w tych zawodach zrezygnowała spora część zawodników tworzących uwczesną czołówkę światową. Skorzystał na tym m.in. Pedersen, który wspólnie z Brianem Andersenem i Jesperem B. Jensenem, wywalczył trzecie miejsce.

Walkę o Grand Prix rozpoczął w sezonie 1998, gdy pomyślnie przebrnął przed dwie eliminacje i zakwalifikował się do turnieju Grand Prix Challenge, który rozegrano w Pardubicach. Pedersenowi nie powiodła się pierwsza próba awansu, gdyż zakończył zawody dopiero na dziesiątej pozycji.

Debiut w cyklu Grand Prix zaliczył w 2000 roku, gdy wystartował z tzw. dziką kartą w turniejach Grand Prix Szwecji i Danii. Zawody w swojej ojczyźnie zakończył na finale, gdzie zajął czwartą pozycję. Sezon ten zakończył na dwudziestej pozycji w klasyfikacji generalnej. Tego samego roku wywalczył sobie awans do cyklu, jako pełnoprawny uczestnik. Stało się tak, dzięki trzeciej pozycji w Challengu, który rozegrano na torze w Abensbergu.

W debiutanckim sezonie przywdziewał plastron z numerem 13. Sezon zakończył na jedenastej pozycji z dorobkiem 52 punktów. Aby nadal startować w GP musiał wywalczyć sobie ponowny awans w Challengu rozegranym w Krsko. Zajął tam drugą pozycję ulegając jedynie Gregowi Hancockowi. Od tego czasu Pedersen nieprzerwanie startuje w cyklu Grand Prix.

W 2002 roku zakończył rozgrywki Grand Prix dopiero na dwunastej pozycji, ale wywalczył wówczas swój pierwszy sukces, jakim było zwycięstwo w pojedynczym turnieju, który rozegrany został w Chorzowie. W 2003 roku talent Nickiego Pedersena eksplodował, dając Duńczykowi pierwszy triumf w całym cyklu. Pedersen pokonał w końcowej klasyfikacji Jasona Crumpa różnicą ośmiu punktów. W dwóch kolejnych sezonach Nicki medalu nie zdobył. Zajmował kolejno piąte i czwarte miejsce. W 2006 roku ponownie wywalczył medal. Tym razem brązowy, na który złożyły się m.in. dwa zwycięstwa w pojedynczych turniejach w Krsko i Bydgoszczy. Lata 2007/08 to nieprzerwane pasmo sukcesów Duńczyka, który dwukrotnie sięgał po medal najcenniejszego kruszcu. Szczególnie udany był sezon 2007, w którym aż czterokrotnie zwyciężał w pojedynczych turniejach, a sezon zakończył z przewagą 43 punktów nad drugim Leigh Adamsem.

Oprócz sukcesów indywidualnych, Pedersen ma w swojej kolekcji również zdobycze drużynowe. Od 2000 roku nieprzerwanie reprezentuje barwy Danii w rozgrywkach DMŚ (DPŚ). Na pierwszy sukces musiał poczekać do roku 2002, gdy Duńczycy zdobyli srebrny medal. Przez kolejne trzy sezony Duńczycy zdobywali brązowe medale. Pierwsze złoto padło łupem Duńczyków w 2006 roku. W kolejnym przegrali na torze w Lesznie z Polakami, by w 2008 pokonać Polaków na własnym obiekcie.

Pedersen ma na koncie również sukcesy w Klubowym Pucharze Europy. W 2006 roku jego rosyjski klub Mega Lada Togliatti zajął drugą pozycję. W ubiegłym sezonie Rosjanie, z Pedersenem w składzie, wygrali rywalizację o miano najlepszego klubu w Europie.

W lidze polskiej Nicki Pedersen jest specjalistą od awansów, co udało mu się dwukrotnie. Pierwszy raz wygrał pierwszą ligę w barwach zespołu z Zielonej Góry, a rok później powtórzył ten wyczyn z RKM-em Rybnik. W ekstralidze nie osiągnął jeszcze nigdy medalowej pozycji. W dwóch ostatnich sezonach był tego bardzo bliski. W 2007 roku z Marmą PF Rzeszów zajął czwartą pozycję, a na drodze do medalu stanęła m.in. kontuzja samego Pedersena oraz Davey Watta. Identyczna sytuacja miała miejsce w 2008 roku, gdy reprezentował barwy częstochowskiego Włókniarza, który w końcowej fazie rywalizacji dotknęła plaga kontuzji.