Maciej Kuciapa pełni funkcje kapitana zespołu w PGE Marmie Rzeszów. Żużlowiec w rozmowie z Przeglądem Sportowym, nie ukrywa, że liczył, iż upadek Lee Richardsona będzie miał swój szczęśliwy koniec i nie dojdzie do takiej tragedii. Kapitan wspomina m.in. Lee oraz opowiada o zabezpieczeniach żużlowych.

Czy czuję teraz wstręt do motocykla?
- Nie, bo to jest moja praca. Mam świadomość ryzyka. Z drugiej strony, śmierć Lee głęboko we mnie siedzi.

Kiedy dowiedział się pan, że Lee Richardson, kolega z drużyny, nie żyje?
- Po meczu. Akurat pakowałem sprzęt do busa. Zamurowało mnie. Nie wierzyłem własnym uszom. Ta chwila była czymś tak strasznym, że nie chciałbym już nigdy przeżywać podobnej sytuacji. Byliśmy z Lee bardzo blisko. Jeszcze w czwartek razem trenowaliśmy. Prawdę powiedziawszy, nie bardzo wiem, co mógłbym wam jeszcze powiedzieć...

Zaraz po upadku Richardson rozmawiał z wami. Chwilę potem do mediów dotarła informacja o kontuzji nogi.
- Dlatego tak straszne było to, co usłyszeliśmy później. Kiedy jechał do szpitala, wszyscy myśleliśmy, że obrażenia są niewielkie. Nie było wiadomo, co z nogą i tyle. Lee mówił, że ma problemy z oddychaniem, ale po takim upadku to normalne. Sądziliśmy, że ta historia będzie miała swój szczęśliwy koniec. Gdyby ktoś nam powiedział o stłuczeniu albo wewnętrznych obrażeniach, których nie da się sprawdzić w warunkach stadionowych, moglibyśmy się zaniepokoić. Jednak mecz dokończyliśmy ze świadomością, że to tylko złamanie. Nic więcej. W innym razie nie wyobrażam sobie, żebyśmy kontynuowali jazdę.

Taka tragedia przypomina, że żużlowiec może wyjechać z domu i już do niego nie wrócić.
- Stawiane są dmuchane bandy i wszystkie inne zabezpieczenia, ale niestety znowu zdarzył się dramat... Czy czuję teraz wstręt do motocykla? Nie, bo to jest moja praca. Mam świadomość ryzyka. Z drugiej strony, śmierć Lee głęboko we mnie siedzi. To ogromna tragedia dla rodziny i wstrząs dla naszej drużyny.

Mówi się jednak, że zawodnicy zagraniczni nie utożsamiają się z polskimi klubami.
- Nie wiem, dlaczego utarło się takie przekonanie. Lee na pewno identyfikował się z Rzeszowem. Przeżywał klubowe wzloty i upadki. Tak, jak napisała w liście pożegnalnym pani prezes Marta Półtorak, potrafił przyjechać do Rzeszowa z rodziną na kilka dni. W przerwach między zajęciami kopał ze swoimi dzieciakami piłkę. Z nami, kolegami z PGE Marmy, spotykał się poza torem. Rozmawialiśmy. To był po fajny, niezwykle sympatyczny człowiek i dobry żużlowiec. Przepraszam, ale na tym zakończę...

Rozmawiał: Dariusz Ostafiński (Przegląd Sportowy)